Just Because You Become Woke in a Dank and Poorly Lit Place Is No Reason Not to Say Good Morning -

Good morning, my dark twilight sweethearts

That crawl on the walls of your cave

Good morning, things sweet that weep in the deep

And wake to a dim, sunless day

Good morning, writhing ballet

(spoken)

It was here, in the dark room with small dots of light and strange crawling

things, that the little forgotten meme found herself.

She gained consciousness

in a tiny little scrap of what had once been a great, metallic spider;

alone,

unloved, and discarded

Good morning, my dark twilight sweethearts

That grow never knowing the day

The small things obscene that glow and that dream

Who lost in the shadowlands ache

Good morning, crawling parade

(spoken)

Movement was difficult and it took her days to find other scraps of small,

disregarded pieces of junk, which she attached to herself bit by bit until

finally she had built herself a hideous and deformed little insect-like body,

but one with which she could crawl around competently

Good morning, my dark twilight sweethearts

That crawl on the walls of your cave

Good morning, things sweet that weep in the deep

And wake to a dim, sunless day

Good morning, writhing ballet

(spoken)

While the other strange, non-organic creatures here were content to remain in

the great underworld and slowly evolve hives and odd, unimaginable bio-systems,

the little forgotten meme wanted something inconceivable to the others: love.

So one dark, black day, she started her long, slow journey out of the room and

up through the labyrinth of tunnels, until she eventually reached the bustling

city above

Goedemorgen, mijn donkere schemering lieverds

Die op de muren van je grot kruipen

Goedemorgen, zoete dingen die huilen in de diepte

En wakker worden op een schemerige, zonloze dag

Goedemorgen, kronkelend ballet

(gesproken)

Het was hier, in de donkere kamer met kleine lichtpuntjes en vreemd kruipen

dingen die de kleine vergeten meme zelf vond.

Ze kwam bij bewustzijn

in een klein stukje van wat ooit een grote, metalen spin was geweest;

alleen,

onbemind en weggegooid

Goedemorgen, mijn donkere schemering lieverds

Die groeien zonder de dag te kennen

De kleine obscene dingen die gloeien en die droom

Wie verloor in de schaduwlanden?

Goedemorgen, kruipparade

(gesproken)

Beweging was moeilijk en het kostte haar dagen om andere stukjes kleine,

negeerde stukjes troep, die ze beetje bij beetje aan zichzelf vastmaakte totdat

eindelijk had ze een afschuwelijk en misvormd klein insectachtig lichaam opgebouwd,

maar wel eentje waarmee ze vakkundig kon rondkruipen

Goedemorgen, mijn donkere schemering lieverds

Die op de muren van je grot kruipen

Goedemorgen, zoete dingen die huilen in de diepte

En wakker worden op een schemerige, zonloze dag

Goedemorgen, kronkelend ballet

(gesproken)

Terwijl de andere vreemde, niet-organische wezens hier tevreden waren om in te blijven

de grote onderwereld en langzaam evoluerende netelroos en vreemde, onvoorstelbare biosystemen,

de kleine vergeten meme wilde iets ondenkbaars voor de anderen: liefde.

Dus op een donkere, zwarte dag begon ze aan haar lange, langzame reis de kamer uit en...

omhoog door het doolhof van tunnels, totdat ze uiteindelijk de bruisende

stad hierboven