The Flight of the Invisible Siamese Three-Year-Olds -

Tom flew… Tom flew, and Nick was flying, too.

Far away, night and gray…

and they’d been gone for days.

Down in town, their mum made sounds and

their eyes were glazed and round.

«We could go back, but we’re still secret!

We don’t need our hats because it’s not chilly!

We could hold hands but it’s not scary!»

In the dust spiders rush and their fingers lose their touch.

On the floor, behind the door in that nightshirt they abhor!

Mum tried,

mum cried…

she thinks her boys have died.

Mum is bound to pay a hundred pounds and yet, they shall remain unfound.

No man in medicine can bring them back again.

But then she recalls her uncle

Paul,

who used to stare at walls.

«From under the clouds, there booms a basso song!

It tells us, 'Don't fuss!'

So we make haste to the desert waste!

He’s floating there!

'Don't be scared!'

He scowls and says that we are almost dead!

'You must return!

You have to learn…'»

Now they blink.

Tom and Nick think their mum is so, so pretty!

«Don't cry!

We’re hungry!

Now let’s stand!

That’s better!

Now let’s clap our hands!»

Tom vloog... Tom vloog, en Nick vloog ook.

Ver weg, nacht en grijs...

en ze waren al dagen weg.

In de stad maakte hun moeder geluiden en

hun ogen waren glazig en rond.

«We zouden terug kunnen gaan, maar we zijn nog steeds geheim!

We hebben onze petten niet nodig omdat het niet koud is!

We kunnen elkaars hand vasthouden, maar het is niet eng!»

In het stof rennen spinnen en hun vingers raken elkaar kwijt.

Op de vloer, achter de deur in dat nachthemd waar ze een hekel aan hebben!

mama probeerde,

mama huilde...

ze denkt dat haar jongens zijn overleden.

Mam moet honderd pond betalen en toch zullen ze onvindbaar blijven.

Geen enkele man in de geneeskunde kan ze terugbrengen.

Maar dan herinnert ze zich haar oom

Paulus,

die naar muren staarde.

«Van onder de wolken klinkt een bassolied!

Het vertelt ons: 'Maak je geen zorgen!'

Dus we haasten ons naar het woestijnafval!

Hij zweeft daar!

'Wees niet bang!'

Hij fronst en zegt dat we bijna dood zijn!

'Je moet terug!

Je moet leren…'"

Nu knipperen ze.

Tom en Nick vinden hun moeder zo, zo mooi!

«Niet huilen!

We hebben honger!

Laten we nu staan!

Dat is beter!

Laten we nu in onze handen klappen!»