Emberirtó - 30Y

Távol állnak messzi látók lencséjén a déli napnak,

arcod csillog menjél délnek,

maradj itt vagy menj északnak,

annyi válasz, kérdés nincsen,

elindulsz ha nem is várnak

minden álomból felébredsz

nézz most rám és mondj vidámat!

Bátorít a bátorítód,

elgyengít a gyávaságod,

elaltat az andalító,

te előttem én utánad,

állj a parton nézz a szélbe,

jósolj délből hullámokból,

minden hullám partig ér el,

lábadhoz ér úgy dorombol.

Minden hullám partra vágyik,

lábadhoz ér úgy dorombol,

kapard el vagy kapard ki

vagy kapard össze koromból,

jósolj múltat legyen benne,

bosszúálló szívet tépő,

engem mindig megríkató,

téged mindig felderítő!

Legyen olyan, amilyenbe fürdünk, mint az óceánba,

bokád körül aranyhalak,

alul csönd van felül lárma,

alul alsók felül felsők,

alul úsznak felül szállnak,

középen meg emberirtót fecskendezek nem sajnállak!

Megint kezdem sosincs vége,

sorban állsz és vársz a kódra, ez az ember az utolsó, ezt firkálom a trikódra,

ez az ember az utolsó,

menj utána ahol földre

esik figyeld, amíg a szuszog,

a trikóját vedd el tőle!

Az élet nem mély óceán,

a hajónk nem ring rajta,

mint dinnyehéjak a Dunán.

Képekből gyúrunk múltat,

múltakból gyúrunk képet,

engeded vagy még tartanád,

se élet nincs, se óceán,

a szavak hullámverése,

dadog a csónak oldalán,

olcsó gumimatracok közt csíkos kék-fehéren vagy felhők közt az égen.

Képekből gyúrunk múltat,

múltakból gyúrunk képet,

velem nem történt meg,

veled megtörténhet,

velem nem történt meg,

veled megtörténhet.

Ze staan ​​ver weg in de lens van de verre middagzon,

je gezicht straalt, ga naar het zuiden

blijf hier of ga naar het noorden

zoveel antwoorden, geen vragen,

je vertrekt zelfs als ze niet wachten

je wordt wakker uit elke droom

kijk me nu aan en zeg blij!

Ik ben bemoedigd door uw bemoediger,

je lafheid verzwakt

in slaap gewiegd door de slaper,

jij voor mij na jou

sta op de oever kijk in de wind

profeteren van de golven op de middag,

elke golf bereikt de kust

hij spint als hij je voeten bereikt.

Elke golf verlangt naar een kust,

hij spint aan je voeten

schraap het eraf of schraap het eruit

of uit mijn as schrapen,

daarin het verleden voorspellen,

wraakzuchtige hartenbreker

maakt me altijd aan het schreeuwen

je altijd aan het scouten!

Laat het zijn waar we in baden, zoals de oceaan,

goudvis rond je enkels,

er is stilte beneden, lawaai boven,

bodem bodems top tops,

ze zwemmen naar beneden, ze staan ​​op,

Ik injecteer menselijke verdelger in het midden, ik heb geen medelijden met je!

Ik begin opnieuw, nooit eindigend

jij staat in de rij en wacht op de code, deze persoon is de laatste, ik krabbel dit op de trui,

deze man is de laatste

volg hem waar je ook gaat

het regent, kijk ernaar terwijl het regent,

neem zijn turnpakje van hem!

Het leven is geen diepe oceaan,

ons schip schommelt er niet op,

als meloenschillen op de Donau.

We kneden het verleden van foto's,

we kneden een beeld uit het verleden,

zou je het laten of zou je het houden

geen leven, geen oceaan,

de rimpeling van woorden,

stottert aan de kant van de boot,

tussen goedkope rubberen matrassen in blauw en wit gestreept of tussen wolken in de lucht.

We kneden het verleden van foto's,

we kneden een beeld uit het verleden,

het is mij niet overkomen

het kan jou overkomen

het is mij niet overkomen

het kan jou overkomen.