O Outro Lado - 3030

Apesar da mentira do sistema, o homem não se conforma

E nunca vai se conformar, com esse estabelecimento medíocre, falso

De valores e de verdades absolutas a qual nós não acreditamos nisso

Nós somos crianças que estamos começando, crianças perigosas

Deixei minhas mágoas no meu lar

Fui viajar eu quero fugir

Peguei minhas malas pra sumir

Pra subir pra longe daqui

Bem vindo ao outro lado da realidade

Outro momento bem distante onde os valores

Já não valem sua verdade nem mentiras

Mas te fazem bem, bela cidade, «man»

Não achei vontade nenhuma de fazer parte

Eu vivo em marte vem, é um novo lugar que que custa

Seu papo mundano, mesquinho e atrasado me assusta

Na esquina do bairro

Nas ruas finas do centro se escuta blasfêmia

Eu tô por dentro e bem longe do que eles buscam

E o que cês buscam afinal?

Isso tudo e morrer no final?

Nada mal, prum burro cego, surdo e irracional

Para que ter tanta ocupação pra se viver pouco

Nada me encanta aqui mais, nada me prende aqui

Faz tempo que eu decidi, mas não consegui superar

Transcender me libertar

Me encontrei, mas não vivi mais

Peguei minhas malas e fugi pra longe

Deixei minhas mágoas fui na paz de um monge

Hoje eu não sei, ta tudo errado

Quero correr pra bem longe daqui

(E eu vou pra bem longe daqui)

Quando acordei, tava tão cansado

Da ignorância que nos move, sem direção

Procuro uma saída, uma solução, uma solução

Mas ainda não achei nada além da minha própria sombra

Caminhando em terrenos onde a maldade me ronda

Toma, sei o que cês querem de mim

Rimas de um novo momento a um milésimo do fim

Cidade poluição, cinza é a cor do milênio

Eu sei que nada me sufoca porque o Rap é oxigênio

Mano, cê quer provar do veneno

Quanto eu mais viajo mais sei que o mundo é pequeno

É desigual o jogo aproveito a chance que eu tive

Por que todo mundo morre, mas nem todo mundo vive

Aqui é lei do mais forte cabe a quem sabe a revolta

No labirinto de prédios poucos superam a derrota

Não é ingratidão, da babylon eu abro mão pra mim é pouco

Meu Rap fala por todos os loucos

Pra longe do cimento, da terra de Marlboro

Ondanks de leugen van het systeem conformeert de mens zich niet

En hij zal nooit genoegen nemen met dit middelmatige, nep-etablissement

Van waarden en absolute waarheden waar we niet in geloven

We zijn beginnende kinderen, gevaarlijke kinderen

Ik heb mijn verdriet thuis gelaten

Ik ging op reis, ik wil ontsnappen

Ik nam mijn tassen om te verdwijnen

Om hier weg te komen

Welkom aan de andere kant van de werkelijkheid

Nog een heel ver moment waarop de waarden

Je waarheid of leugens zijn niet langer de moeite waard

Maar ze doen je goed, mooie stad, «man»

Ik had geen zin om mee te doen

Ik woon op Mars, het is een nieuwe plek die kost

Je alledaagse, bekrompen en achterlijke praat maakt me bang

Op de hoek van de wijk

In de mooie straten van de binnenstad hoor je godslastering

Ik ben binnen en heel ver verwijderd van wat ze zoeken

En waar ben je eigenlijk naar op zoek?

Dat alles en uiteindelijk sterven?

Niet slecht, voor een blinde, dove en irrationele ezel

Waarom zoveel te doen hebben om zo weinig te leven

Niets verheugt me hier meer, niets houdt me hier vast

Het is alweer een tijdje geleden dat ik besloot, maar ik kon er niet overheen komen

Transcend heeft me bevrijd

Ik vond mezelf, maar ik leefde niet meer

Ik pakte mijn tassen en rende weg

Ik verliet mijn verdriet en ging in de vrede van een monnik

Vandaag weet ik het niet, alles is verkeerd

Ik wil hier ver vandaan wegrennen

(En ik ga ver weg van hier)

Toen ik wakker werd was ik zo moe

Van de onwetendheid die ons beweegt, zonder richting

Ik zoek een uitweg, een oplossing, een oplossing

Maar ik heb nog steeds niets anders gevonden dan mijn eigen schaduw

Lopen op landen waar het kwaad me omringt

Hier, ik weet wat je van me wilt

Rijmpjes van een nieuw moment een duizendste van het einde

Vervuilde stad, grijs is de kleur van het millennium

Ik weet dat niets me verstikt, want rap is zuurstof

Bro, wil je het gif proeven

Hoe meer ik reis, hoe meer ik weet dat de wereld klein is

Het spel is ongelijk. Ik maak gebruik van de kans die ik had

Waarom iedereen sterft, maar niet iedereen leeft

Hier is het de wet van de sterkste, het is aan degenen die weten hoe ze in opstand moeten komen

In het doolhof van gebouwen overwinnen maar weinigen de nederlaag

Het is geen ondankbaarheid, uit Babylon geef ik mezelf op is niet veel

Mijn Rap spreekt voor alle gekke mensen

Weg van cement, van Marlboro-land