Ein Märchen - 23

Das Leben in Neukölln ist dunkelgrau hier gibt’s kein' Karneval

Ich habe vier Brüder, drei Schwester

Und wenn mein Vater putzen geht nimmt er die scheiß S-Bahn

Meine Mutter bleibt zu Hause, sie spricht kaum deutsch

Von wegen Deutschland, dieser schöne Traum täuscht

So wie Yildiz, unsere zweitjüngste Schwester

Neun Jahre alt wär' sie geworden an Silvester

Klassenbeste, ein Mädchen ohne gleichen

Sie wollte Tierärztin werden, wollte was erreichen

Ich hab' sie abgeholt, jeden Tag um eins

Bis auf dieses eine Mal, Yildiz ging alleine Heim

Ich sollte bei ihr sein, wollte wissen wie es war

Kam der Mathetest zurück, die ihr gestern geschrieben habt?

So viele Fragen, doch keiner kennt die Antwort

…Genau wie diesen Mann dort

Doch sie sollte nie zurückkehren

Wir ham' gesucht und gebetet, verflucht sein auf ewig

Und jeden Tag guck' ich wieder aus dem Fenster

Wir lieben dich so sehr, kleine Schwester

Und während dieser Film läuft bete ich zu Gott

Es wird kein Happy-End geben, bitte drück auf Stopp

Zuerst war’s ne Tragödie, später wurd’s zum Drama

Ich wünscht' es wär' ein Märchen

Ich wünscht' es wär' ein Märchen

Und während dieser Film läuft bete ich zu Gott

Es wird kein Happy-End geben, bitte drück auf Stopp

Zuerst war’s ne Tragödie, später wurd’s zum Drama

Ich wünscht' es wär' ein Märchen

Ich wünscht' es wär' ein Märchen

Ich heiße Jonas, ich wohn' in Fronau mit meinen Eltern

In einem großen Haus, weil sie Geld haben

Hier hab' ich alles, doch irgendwas ist seltsam

Ich bin doch erst elf, doch es fühlt sich nicht wie elf an

Ich muss üben, ich weiß Papa wär' so stolz

Weil er mich dann immer liebt, will ich noch mehr Erfolg

Er macht sich halt nen Kopf, was aus mir werden soll

Oder hat er einfach nur ein Herz aus Holz

Nein, er liebt mich und Mama liebt mich auch

Ich mein' ich fühl' es, denn leider sagen sie’s nicht laut

Und weil ich zu Hause nicht gut schlafe

Bin ich nachts lieber heimlich auf der Straße

Einfach mit der Bahn ein paar Runden fahrn'

Zum Bahnhof zu den Jungs mit den bunten Haaren

Bier trinken, kiffen, ja da sind meine Freunde

Kokain betäubt und es nimmt mir die Träume

Du fragst dich bestimmt auch, wo komm’die Drogen her

Denn seitdem ich weg bin gibt Papa mir keine Kohle mehr

Ich steh' jetzt an der Straße alles in mir schreit «Nein»

Doch ein Auto hält an und ich steig' ein

Das Schicksal trifft dich wie ein Schlag ins Gesicht

Und man wünschte, es wäre nie passiert

Du siehst deine heile Welt, wie sie gerade zerbricht

Und, dass du alles um dich herum verlierst

Du verlierst die Hoffnung, übrig bleiben Schmerzen

Und du wünscht dir, alles wäre nur ein Märchen

So mit «Es war einmal"auch mit Gewalt und Wut

Doch im Märchen wird am Ende alles gut

Het leven in Neukölln is donkergrijs, hier is geen carnaval

Ik heb vier broers, drie zussen

En als mijn vader gaat schoonmaken, neemt hij de verdomde S-Bahn

Mijn moeder blijft thuis, ze spreekt nauwelijks Duits

Vanwege Duitsland is deze mooie droom bedrieglijk

Net als Yildiz, onze op één na jongste zus

Op oudejaarsavond zou ze negen jaar zijn geworden

Top van de klas, een meisje zonder gelijke

Ze wilde dierenarts worden, wilde iets bereiken

Ik haalde haar elke dag om één uur op

Behalve deze ene keer ging Yildiz alleen naar huis

Ik zou bij haar moeten zijn, ik wilde weten hoe het was

Kwam de wiskundetest die je gisteren schreef terug?

Zoveel vragen, maar niemand weet het antwoord

...Net als die man daar

Maar ze zou nooit meer terugkeren

We zochten en baden, wees voor altijd vervloekt

En elke dag kijk ik weer uit het raam

We houden zoveel van je, zusje

En terwijl deze film draait, bid ik tot God

Er zal geen happy end zijn, druk alsjeblieft op stop

Eerst was het een tragedie, later werd het een drama

Ik wou dat het een sprookje was

Ik wou dat het een sprookje was

En terwijl deze film draait, bid ik tot God

Er zal geen happy end zijn, druk alsjeblieft op stop

Eerst was het een tragedie, later werd het een drama

Ik wou dat het een sprookje was

Ik wou dat het een sprookje was

Mijn naam is Jonas, ik woon in Fronau met mijn ouders

In een groot huis omdat ze geld hebben

Ik heb alles hier, maar er is iets vreemds

Ik ben pas elf, maar het voelt niet als elf

Ik moet oefenen, ik weet dat papa zo trots zou zijn

Omdat hij dan altijd van me houdt, wil ik nog meer succes

Hij denkt gewoon aan wat er van mij moet worden

Of heeft hij gewoon een hart van hout

Nee, hij houdt van mij en mama houdt ook van mij

Ik bedoel, ik voel het, want helaas zeggen ze het niet hardop

En omdat ik thuis slecht slaap

Ik ben het liefst 's avonds stiekem op straat

Gewoon een paar rondjes in de trein doen

Naar het treinstation naar de jongens met het kleurrijke haar

Bier drinken, wiet roken, ja, daar zijn mijn vrienden

Cocaïne verdooft en het neemt mijn dromen weg

Je vraagt ​​je waarschijnlijk ook af waar de medicijnen vandaan komen

Want sinds ik weg ben, heeft papa me geen geld meer gegeven

Ik sta nu op straat, alles in mij schreeuwt "Nee"

Maar er stopt een auto en ik stap in

Het lot treft je als een klap in je gezicht

En je zou willen dat het nooit was gebeurd

Je ziet je ideale wereld zoals die aan het uiteenvallen is

En dat je alles om je heen verliest

Je verliest de hoop, wat overblijft is pijn

En je zou willen dat het allemaal maar een sprookje was

Dus met "Once upon a time" ook met geweld en woede

Maar in het sprookje komt uiteindelijk alles goed