Зима -

Ты знаешь, из всей этой каши

Я, кажется, вынес одно, стал старше.

Я, кажется, стал глубже,

Я знаю точно то, что мне важно.

С одной стороны вот утешение:

Я помню, когда у кого день рождения,

Я знаю наизусть пятьдесят телефонов,

Я помню лица, которые трудно запомнить.

Без стука вхожу в открытые двери

И многим во многом уже не верю.

Я и себе не доверяю,

Но не считаю, сколько теряю.

А теперь, и ты знаешь сама,

Потому что каблук оставляет следы — зима…

По-настоящему страшно одно,

Что каждая мысль упирается в «но».

От одного неплохого ума

Не рождаются песни, не строят дома.

Я знаю ещё, сколько я стою

И все ещё помню, что об этом не стоит.

Я знаю о чём нельзя говорить,

Но я забыл то, что боялся забыть.

А теперь, и ты знаешь сама,

Потому что каблук оставляет следы — зима…

Je weet wel, van al deze pap

Ik schijn er een te hebben doorstaan, ouder geworden.

Ik lijk dieper te zijn gekomen

Ik weet precies wat voor mij belangrijk is.

Aan de ene kant is hier troost:

Ik herinner me wanneer iemand jarig is

Ik ken vijftig telefoons uit mijn hoofd,

Ik herinner me gezichten die moeilijk te onthouden zijn.

Zonder te kloppen ga ik de open deuren binnen

En ik geloof niet meer in veel dingen.

Ik vertrouw mezelf ook niet

Maar ik tel niet hoeveel ik verlies.

En nu weet je het zelf

Omdat de hiel sporen achterlaat - winter ...

Een heel eng

Dat elke gedachte rust op "maar".

Van een goede geest

Liedjes worden niet geboren, huizen worden niet gebouwd.

Ik weet ook hoeveel ik waard ben

En ik herinner me nog steeds dat dit het niet waard is.

Ik weet waar ik niet over moet praten

Maar ik vergat wat ik bang was te vergeten.

En nu weet je het zelf

Omdat de hiel sporen achterlaat - winter ...