Nova Idade Média - 14 Bis

Toda vez que a vida me parece sem saída

Eu procuro logo me lembrar

Mágicas palavras de um velho alquimista

Um dia o ouro ao pó retornara

De que vale violência, orgulho, vaidade

Tudo isso o vento varrera

Vai viver a vida no meio da tempestade

Quem não conjugar o verbo amar

Mais de mil histórias tem na cabeça

Em cima da mesa a natureza

Diz que tudo aquilo que ha no planeta

Para ele já perdeu a surpresa

Viver, sorrir

Chorar, viver

Morrer, voltar

Anos e anos de transmutação da matéria,

Deixaram a humanidade assim.

Na boca da noite, à beira do caos.

É preciso, que mil línguas de fogo

Queimem na escuridão,

Para ele entrar de novo em sintonia

Com a felicidade de existir.

Elke keer lijkt het leven een doodlopende weg

Ik probeer het me meteen te herinneren

Magische woorden van een oude alchemist

Op een dag zal het goud tot stof terugkeren

Wat is het nut van geweld, trots, ijdelheid

Dit alles was door de wind weggevaagd

Je gaat leven in het midden van de storm

Wie vervoegt het werkwoord niet om lief te hebben

Er zitten meer dan duizend verhalen in je hoofd

Op tafel, de natuur

Het zegt dat alles op de planeet

Voor hem is hij de verrassing al kwijt

leef, lach

huilen, leven

sterf, kom terug

Jaren en jaren van transmutatie van materie,

Ze hebben de mensheid zo achtergelaten.

In het holst van de nacht, op de rand van chaos.

Het is noodzakelijk dat duizend tongen van vuur

Brand in de duisternis,

Zodat hij weer in de stemming komt

Met het geluk van het bestaan.