...Of Shadowy Exaltation (When Night Blackens With Storm) - Rossomahaar

Flagellating your pale cold skin

I desire for more

Beholding those deep bleeding wounds

I wish I could return you back to life

To start my feast all over again…

Whip bleeds my own skin now fiercefully

I expect the pain, although it passes away

Leaving me in utter bitterness

I await the night, when I may spread my wings

And reach the skies far above the wooden pantheon…

I await the night and the storm it brings

To conquer these lands of pride and joy

To blacken their souls and deprave their minds…

I’m true and faithful servant of those

Who came here long before the earth was born

I’m their messanger and archangel

Condemned to dwell behind these burning gates

Of sullen silent spheres…

I know not if I’m a vital being

But it should be so, since I scent the honied blood of females…

I lick them, rape them, slaughter them…

Wretched pathetic humans…

I make them weep, make them shriek and ask forgiveness…

Seeking delight in pain and suffering, oh so sweet…

When sun sets beyond the snowy mountains

And wolves howl at the fullmoon

Crescent skies tumble into glowing shade of agony

So bizarre…

The shadowy inmaterial spectres invite me

To join their exalted hellish dance

The night blackens with storm, breed by Ancient Ones

And I lust for their return more than ever before

Je bleke koude huid geselen

Ik verlang naar meer

Die diepe bloedende wonden aanschouwen

Ik wou dat ik je weer tot leven kon brengen

Om mijn feest helemaal opnieuw te beginnen...

Zweep bloedt mijn eigen huid nu hevig

Ik verwacht de pijn, hoewel het overgaat

Mij ​​in uiterste bitterheid achterlatend

Ik wacht op de nacht, wanneer ik mijn vleugels mag uitslaan

En bereik de hemel ver boven het houten pantheon...

Ik wacht op de nacht en de storm die het brengt

Om deze landen van trots en vreugde te veroveren

Om hun ziel zwart te maken en hun geest te verdorven...

Ik ben een echte en trouwe dienaar van hen

Wie kwam hier lang voordat de aarde werd geboren?

Ik ben hun boodschapper en aartsengel

Veroordeeld om achter deze brandende poorten te wonen

Van norse stille sferen...

Ik weet niet of ik een vitaal wezen ben

Maar het zou zo moeten zijn, aangezien ik het gezoete bloed van vrouwen ruik...

Ik lik ze, verkracht ze, slacht ze af...

Waardeloze zielige mensen...

Ik laat ze huilen, laat ze gillen en vraag om vergeving...

Op zoek naar verrukking in pijn en lijden, oh zo lief...

Als de zon ondergaat achter de besneeuwde bergen

En wolven huilen bij volle maan

Halve maan luchten tuimelen in gloeiende schaduw van doodsangst

Zo bizar...

De schimmige, immateriële spoken nodigen me uit

Om deel te nemen aan hun verheven helse dans

De nacht wordt zwart van de storm, gefokt door Ancient Ones

En ik verlang meer dan ooit naar hun terugkeer