A Forest - 08001

Our sky, she’s full of lights, glinting through all that dark, uncaring*

The Rats on the Moon are shielding their eyes, against the creeping,

the crawling…

All that so-called useless DNA.

Sharp colours teased to a gleam…

Doesn’t matter?

Refracted inaction…

…remains inaction.

This cursed recursive loop?

pure comedy.

Soon ye shall be razed in flame.

Ha!

How does that fire feel climbing up your back?

Still grabbing with those thieving little hands?

So we strive to lift up our heads against the nowhere, before you blot out

Mother’s summersphere.

One fist may resolve nothing, but many fists shall knock you flat.

One projection may be simple refraction, but many, well, they equal reaction.

Those ears of yours just picked up a sneaky peal of thunder.

Are you ready for the lightning to strike?

Are you?

Onze lucht, ze is vol lichten, glinsterend door al dat donker, onverschillig*

De ratten op de maan beschermen hun ogen tegen de kruipende,

het kruipen...

Al dat zogenaamde nutteloze DNA.

Scherpe kleuren geplaagd tot een glans...

Maakt niet uit?

Afgewezen passiviteit...

… blijft passiviteit.

Deze vervloekte recursieve lus?

pure komedie.

Spoedig zult u met de grond gelijk worden gemaakt in vlammen.

Ha!

Hoe voelt dat vuur dat op je rug klimt?

Nog steeds aan het grijpen met die stelende handjes?

Dus we streven ernaar om onze hoofden op te heffen tegen het niets, voordat je uitvaagt

Moeders zomersfeer.

Eén vuist lost misschien niets op, maar vele vuisten zullen je plat slaan.

Eén projectie kan eenvoudige breking zijn, maar veel, nou ja, ze zijn gelijk aan reactie.

Die oren van jou hebben net een stiekeme donderslag opgepikt.

Ben je klaar voor de bliksem?

Ben je?